Aylık Yazı

Taşınmak

Sekiz yıl oturduğum evden taşındım, birkaç ay sürdü parça parça taşınmam. Eşya dediğin nedir ki? Asıl insan kitap, dergi,  CD, DVD ve benzeri kültürel mühimmatın altında eziliyor. Her yer değiştirmeyle birlikte kendi içinde de bir yerden bir yere taşınmış oluyor. Taşınmanın gözleri var sanki. Başka türlü bakan, tartan gözleri... Bunca yıl neredeyse sizden habersiz bir köşede birikenleri, paketlerken elden geçirdiğiniz her eşyanın çağrıştırdıklarını, zaman içinde kendinizdeki değişimleri haber veren artmaları, eksilmeleri; gelip geçen hevesleri, gelip geçmeyen tutkuları; bizi biz yapan onca gündelik ayrıntıyı, bütün bunların gölgesinde olup bitenleri, bekleyenleri, ertelenenleri, gerçekleşen ya da gerçekleşmeyenleri bambaşka gözlerle tartıyorsunuz. Bir taşınma sırasında zaman kendisini sıkıştırılmış bir bütünlük içinde hissettiriyor. Kendinize yeni sözler veriyor, yeni kararlar alıyor, yeni oyuncaklar vaat ediyorsunuz. Bazen yalnızca kendinize kurduğunuz tuzakları değiştirmekle kaldığınızı anlıyorsunuz. Benim vardığım dönemeçlere geldiyseniz eğer, belki biraz daha sadeleşme gereksinimi duyuyor, etrafınızı seyreltiyorsunuz. Her taşınma her şeyi lağvetmek demek değil elbet; yeni mevsiminize göre kabuk değiştiriyor, arkanızda zaman ve mekândan yapılmış bir gömlek daha bırakıyorsunuz.
Sonra bir sabah başka bir odanın ışığına gözlerinizi açıp uyanıyorsunuz.
Taşındım.

***

Yeni bir düzen içinde dosyalar yerini aldı. Çalışmalarımı kaldığım yerden sürdürebileceğim bir  düzen yavaş yavaş oturmaya başladı. Bakıyorum, taşınmakla bitmemiş içimdeki devinim. Bir kez başladığım kitap, dergi elemeyi; arşiv eksiltmeyi burada da sürdürüyorum. Zamanı sonsuz, kendimi ölümsüz sandığım yıllar geride kalmış. Yeni bir terazi yerleşiyor elime, gözlerime, içime.
Bazı Yazlar Uzaktan Geçer, Hayat Atölyesi'nden sonra yayımlamayı düşündüğüm bu yılın üçüncü kitabı olacak Eldivenler, hikâyeler'in son öyküsünü yazmaya başlayacağım şu sıralar. Zaman içinde kafamda çeşitli resimlerle ilerleyen, kaç yıl önce içime düşmüş bir tohumun izini süreceğim bu öyküde. Tuhaftır, bu hikâyenin tohumunun içime düştüğü ev, oturduğum evler içinde rüyalarımda en çok gördüğümdür. Bende orayla ilgili neyin kilitli kalmış olduğunu, rüyalarımda sürekli beni oraya döndüren şeyin ne olduğunu bilmem. Bu taşınma sırasında gördüğüm rüyalarda da gene orası vardı. Bazı evlerden taşınamıyorsunuz demek. Bir yanınız hâlâ orada oturuyor, sizden bir şeyi tamamlamanızı, o eksik parçayı bulmanızı bekliyor. Tıpkı onca yıldır içinizde tamamlanmayı bekleyen şiirler, öyküler, oyunlar, romanlar; çeşiti tasarılar gibi.
Nereye gidersem gideyim, asıl evimin yazı olduğunu, yıllar içinde bu çok odalı evimin rengini, dokusunu, biçimini aldığımı hissediyorum.
Uygun bir zamanınızda gene beklerim.

1 Haziran 2009